Niet schrijven over verlangen, maar vanuit verlangen. Niet over hormonen, maar met een lichaam en gemoed vol hormonen. In haar debuutbundel Gasthuis  (uitgeverij Van Oorschot 2020) schrijft oud-student Laurine Verweijen door de schaamte heen. Bedachtzaam en energiek dicht zij vanuit onverwachte perspectieven over het zoeken naar een plek en het vasthouden van dingen die continu in beweging zijn. Als vanuit het niets betreden haar gedichten met deze debuutbundel de Nederlandse poëzie.

Laurine Verweijen is dichter en werkzaam als strateeg. In haar gedichten hoopt ze taal te vinden voor het intieme, met het lichaam, de ander, verlangen, schaamte, en de taal zelf. Haar gedichten werden eerder gepubliceerd in De Gids, Revisor, Tijdschrift Terras voor Internationale Literatuur, Het Liegend Konijn en nY. In 2017 won ze de 2e plek in de Turing Gedichtenwedstrijd met het gedicht Een meisje. Dit voorjaar publiceerde De Gids het lange gedicht Notities Trillingen Melkglas Trapezewerk, over de lichamelijkheid van de vrouwelijke cyclus. Laurine Verweijen woont en werkt in Amsterdam.