Schrijversvakschool


Columns van docenten


Verhuisdoos - Robbert Welagen

Op zoek naar een nieuw begin besloot ik twee jaar geleden naar een bos te verhuizen: van Utrecht naar de rand van Zeist. Dat leek me een goed moment om eens op te ruimen en spullen weg te gooien. Ook oude, mislukte verhalen die ik wel had uitgeprint, maar die nooit zijn gepubliceerd. Ik legde de stapel in de papierbak, zonder ze in te kijken. Lekker opgeruimd, dacht ik.

Een paar dagen later bracht ik het oud papier naar een verzamelpunt. Ik was kartonnen verpakkingen klein aan het maken zodat ze door de gleuf pasten, toen ik op de stapel verhalen stuitte. Hoe kon ik dit nou weggooien? Ik haalde ze tussen de oude kranten vandaan en stopte ze in een verhuisdoos.
     Op mijn nieuwe adres heb ik bijna twaalf maanden geen letter op papier gezet. Voor mijn doen is dat lang. Tijdens het afronden van de ene roman krijg ik meestal een idee voor de volgende. Dit keer niet. Het bleef stil in mijn hoofd.
     Vond ik dat erg? In de eerste maanden niet – ik gaf meer les, ik wandelde veel met onze nieuwe hond – maar na een tijdje wilde ik weer aan de slag. Het voelde alsof ik werkloos was. Met lichte jaloezie zag ik hoe mijn studenten plotopzetjes maakten en aan hun verhalen begonnen. Voorheen prikkelde dat mijn verbeelding en verzon ik ook een nieuw verhaal, maar nu: niets.
     Misschien was het allemaal de schuld van het bos. Het klinkt als een goede plek om rustig te schrijven – weinig afleiding, veel stilte – maar dat was nu juist het punt: in een bos gebeurt niet veel. Misschien blijk ik een schrijver te zijn die reageert op de dingen om hem heen; als er om me heen alleen maar bomen staan, verander ik zelf ook een beetje in een boom. Een levend wezen dat er gewoon is. Zonder reden, zonder reflectie.
     Voor een lezing in Lelystad werd ik gevraagd om, als extraatje, ook voor te lezen uit ongepubliceerd werk. Ik haalde de verhuisdoos tevoorschijn en nam het bovenste verhaal mee, zonder het in te kijken. Voor de groep mensen las ik de eerste pagina voor en terwijl ik dat deed wist ik het al: dit is iets! De rest van het verhaal was nog steeds erg slecht, maar deze eerste pagina was best goed. Eindelijk! Een nieuw begin vond ik niet in Zeist, maar in Lelystad.

Alle docentencolumns

Invalid Input
Invalid Input
Invalid Input

Realisatie website: WebLab42